Koca 6 ay... Ve 6 dakikalık ayrılık...
Heyt lan diyor insan kendine, neymişim ben amk filan.
Üzülmüyosun ayrılırken. "Kalbini kırmayayım, git" diyor. "Heh, ben de bunu diyecektim" diyorsun. Benim kapasiteme aykırıydı. Yapamazdım. Yaptım. Ayrılmayalım hayır demedim de, direk tamam dedim. İçim acıyor tabi. Acıyor demek az... Sızlıyor, kanıyor, ağlıyor. Kalbimin midesi bulanıyor. Kustu, kusacak... Etrafa kusmasın diye uğraşıyorum. Ama olmayacak. İçimi de kirletecek bu kalp.

Ayrılıklar çok acı geliyor. 3 gün önce, geleceğini bağladığın insan, 3 gün sonra yok. Kötü olan yokluk sanırım. Her gece hayalini kurduğun geleceğiniz yok... Deli sevişmeleriniz yok... Kavgaların yok... Kıskançlıkların yok... Pişmanlıkların, sevilmişliklerin, üzüntülerin, gülüşlerin... Yok?
Ortak dertleriniz yok artık. Uyuyamadığın geceler, baba gibi, masumca saçlarını okşayan, ruhunu parmakları arasında oynatan sevgili yok.

Anılar var. Varlığında mutluluk veren, yokluğundaysa kedere dönüşen anılar. Keşke giderken onları da alsaydın...

"Sen sanıyorsun bu aşk bitti" ile başlayan sakız falları var bir de.
Salak gibi sevinip, sonra da bi' sike yaramadıklarını hatırladığım fallar.

Atamıyorum şu sıralar seni aklımdan. Elbet oradan da gideceksin. Ama şimdilerde değil. Galiba...